تنها ۱۲۰ ثانیه به پرتاب باقی مانده بود؛ زمانی که نباید برای هیچ تغییری کافی باشد، مهندسان با انگشتانی لرزان اما دقیق، در حال بازنویسی آخرین خطوط کدهای «تله‌متری» بودند. با شروع شمارش معکوس، سکوتی سنگین سکوی پرتاب را فرا گرفت تا لحظاتی بعد، ثمره دو سال تلاش شبانه‌روزی مرکز تحقیقات پیشران و فضا (PSRC) با شکافتن سینه آسمان، فصلی نو در جاه‌طلبی‌های فضایی امارات بگشاید.

تلفیق تجربه و نبوغ جوانان

دکتر الیاس تسوتسانیس، محقق ارشد موسسه TII، موفقیت این پروژه را مدیون تیمی ۱۵ نفره از نخبگان می‌داند. در این میان، حضور مهندسان جوان اماراتی در حساس‌ترین بخش‌ها از جمله مدیریت سنسورها، کنترل مسیر و عملیات سکوی پرتاب، نشان از بلوغ دانش بومی در این کشور دارد.

از بومی‌سازی قطعات تا لحظه سرنوشت‌ساز بازیابی

تیم پروژه به جای مسیر آسانِ واردات، «سخت‌کوشی» را برگزید:

🔸 چالش تولید: همکاری با سازندگان محلی برای تولید قطعات حساس کربنی و سیستم‌های پیشران با استانداردهای فضایی.

🔸 یکپارچه‌سازی سیستم‌ها: تست‌های مکرر زمینی و شبیه‌سازی‌های پیچیده هیدرولیکی که حتی تا ثانیه‌های پیش از پرتاب ادامه داشت.

🔸 فرود پیروزمندانه: تصاویر دوربین‌های روی برد، لحظه طلایی جدایش راکت و باز شدن چتر نجات را ثبت کردند؛ لحظه‌ای که به گفته دکتر تسوتسانیس، حس تسکین و آرامش عمیقی را به تیم هدیه داد.

افق پیش رو: به سوی مدار زمین

این پرتاب تنها یک آزمایش نبود، بلکه یک «اثبات مفهوم» برای پروژه‌های بزرگتر است. هدف نهایی امارات، تبدیل این راکت‌های کاوشگر به بوسترهای قدرتمندی است که بتوانند ماهواره‌های کوچک را به مدار زمین تزریق کنند.