ماجرای یک مادر نیکوکار اماراتی: سرپرستی یک کودک به تأسیس شبکه حمایتی برای خانوادههای فرزندپذیر انجامید
در سال ۲۰۲۰، زمانی که همهگیری کووید-۱۹ جهان را به قرنطینه خانگی کشانده بود، زندگی یک مادر اماراتی در ابوظبی وارد مسیر تازهای شد؛ سفری که از به سرپرستی گرفتن یک کودک آغاز شد و در نهایت به تأسیس یک شبکه حمایتی بزرگ برای خانوادههای فرزندپذیر در سراسر امارات انجامید.
هدی المشجری، کارشناس حسابرسی، مادر دو فرزند جوان به نامهای الیازیه (۲۱ ساله) و محمد (۱۹ ساله) بود. ایده فرزندخواندگی را سالها در ذهن داشت. نهایتاً سرنوشت او را با «احمد» آشنا کرد.
🟢 مسیری طولانی
هدی در ابتدا نمیدانست که امکان فرزندخواندگی در داخل امارات وجود دارد. او در سال ۲۰۱۹ رسماً درخواست خود را ثبت کرد. این فرآیندی طولانی و نیازمند بررسیهای دقیق و سختگیرانه بود.
سرانجام در سال ۲۰۲۱، سرپرستی احمد به او سپرده شد.
🟢 رویارویی با اوتیسم و بیشفعالی
مدت کوتاهی پس از ورود احمد، هدی متوجه رفتارهایی شد که نیازمند پیگیری پزشکی بود. پس از معاینات، مشخص شد که احمد به اوتیسم و اختلال نقص توجه و بیشفعالی (ADHD) مبتلاست.
ماههای اول بسیار طاقتفرسا بود و حتی انجام کارهای ساده روزمره به یک چالش تبدیل شد. امروز، به لطف جلسات مداوم کاردرمانی، گفتاردرمانی و رفتاردرمانی، احمد پیشرفت خیرهکنندهای داشته است؛ تا جایی که هدی میگوید: «اگر الان او را ببینید، باورتان نمیشود.»
🟢 عبور از موانع اداری
چالشهای هدی تنها به مسائل پزشکی ختم نمیشد. در آن زمان، برای کودکان تحت سرپرستی بلافاصله مدارک هویتی صادر نمیشد و همین موضوع، دسترسی به خدمات اولیه درمانی را سخت می کرد.
با بزرگتر شدن احمد، هدی تصمیم گرفت پسر سهساله دیگری به نام «حمدان» را نیز به سرپرستی قبول کند تا احمد یک همدم و همراه داشته باشد. پس از یک دوره کوتاه از حسادتهای کودکانه و سازگاری، اکنون آرامش و ثبات به خانه آنها بازگشته است.
🟢 تولد «انجمن خانوادههای فرزندپذیر»
تجربههای تلخ و شیرین هدی باعث شد تا او به فکر کمک به دیگران بیفتد. در سال ۲۰۲۳، او به همراه گروهی از مادران دیگر، «انجمن خانوادههای فرزندپذیر» را پایهگذاری کرد که در اکتبر همان سال با حمایت رسمی اداره توسعه جامعه ابوظبی کار خود را آغاز کرد.
این انجمن در واگذاری کودکان دخالتی ندارد (چرا که این وظیفه نهادهای دولتی است)، بلکه تمرکز آن بر موارد زیر است:
🟠 افزایش آگاهی و راهنمایی خانوادهها در طول فرآیند پذیرش.
🟠 ارائه مشاورههای حقوقی و روانشناختی و ایجاد شبکههای حمایتِ همتایان.
🟠 رایزنی با بیمارستانها و نهادها برای رفع خلأهای قانونی؛ مانند ایجاد توافقنامههایی برای درمان سریع کودکانِ تحت سرپرستی، حتی پیش از صدور مدارک رسمی هویت.
