دکتر انور قرقاش، مشاور دیپلماتیک رئیس امارات، آنچه را «ذهنیت آشوب و باج‌خواهی» خواند، به‌شدت محکوم کرد؛ اظهاراتی که یک روز پس از آن مطرح شد که تحقیقات نشان داد پهپادهایی که نیروگاه هسته‌ای براکه در ابوظبی را هدف قرار دادند، همگی از خاک عراق برخاسته بودند.

امارات در تاریخ ۱۷ مه اعلام کرد حمله یک پهپاد باعث آتش‌سوزی در یک ژنراتور برق در خارج از محدوده داخلی نیروگاه هسته‌ای براکه شد. از میان سه پهپادی که شناسایی شدند، دو فروند رهگیری شدند و پهپاد سوم به ژنراتور برخورد کرد. دفتر رسانه‌ای ابوظبی تأیید کرد این آتش‌سوزی هیچ مصدومی نداشت و تأثیری بر سطح ایمنی پرتوی در این تأسیسات نگذاشت.

قرقاش در واکنش به نتایج تحقیقات، درباره تهدیدی که پس از حمله به براکه از سوی شبه‌نظامیان ایرانی در عراق متوجه کل منطقه شده است، هشدار داد. او هدف قرار دادن این نیروگاه هسته‌ای صلح‌آمیز را «نشانه‌ای خطرناک» از ابعاد این تهدید دانست؛ تهدیدی که به گفته او «از یک سو ناشی از نبود دولت-ملت و از سوی دیگر نتیجه نقض آشکار قوانین بین‌المللی، از جمله پروتکل الحاقی اول سال ۱۹۷۷ به کنوانسیون‌های ژنو و قطعنامه ۴۸۷ سال ۱۹۸۱ شورای امنیت سازمان ملل است.»

قرقاش این حمله را اقدامی جنایی، عمدی و نقض مستقیم قوانین بین‌المللی توصیف کرد و میان تهدید به بستن تنگه هرمز و حمله به براکه شباهت‌هایی ترسیم کرد؛ زیرا هر دو، اقتصاد جهانی و نظم بین‌المللی را تهدید می‌کنند. ایران در بحبوحه جنگ خود با اسرائیل و آمریکا، عملاً این آبراه حیاتی را که معمولاً حدود یک‌پنجم محموله‌های جهانی نفت و گاز طبیعی مایع از آن عبور می‌کند، بسته است.

🔴 درباره نیروگاه براکه

نیروگاه براکه که در منطقه الظفره در امارت ابوظبی قرار دارد، نخستین نیروگاه هسته‌ای تجاری جهان عرب است. چهار راکتور APR1400 این نیروگاه که با طراحی کره جنوبی ساخته شده‌اند، به‌طور کامل عملیاتی هستند و ظرفیت آنها به ۵ هزار و ۶۰۰ مگاوات می‌رسد.

این نیروگاه تا ۲۵ درصد از نیاز برق امارات را تأمین می‌کند؛ موضوعی که موجب آزادسازی گاز طبیعی برای صادرات و کاهش انتشار کربن می‌شود.

قرارداد ساخت ۲۰ میلیارد دلاری این پروژه در سال ۲۰۰۹ به کنسرسیومی به رهبری شرکت برق کره، Korea Electric Power Corporation، واگذار شد؛ قراردادی که نخستین صادرات فناوری هسته‌ای کره جنوبی به شمار می‌رفت.

ساخت این نیروگاه در سال ۲۰۱۲ آغاز شد و نخستین راکتور آن در سال ۲۰۲۰ به شبکه برق متصل شد. واحد چهارم نیز در سال ۲۰۲۴ فعالیت تجاری خود را آغاز کرد.

برنامه هسته‌ای امارات بر پایه توافق دوجانبه ۱۲۳ میان آمریکا و امارات در سال ۲۰۰۹ بنا شده است؛ توافقی که نام آن از بخش ۱۲۳ قانون انرژی اتمی آمریکا مصوب ۱۹۵۴ گرفته شده و به‌عنوان بالاترین استاندارد منع اشاعه شناخته می‌شود.

امارات با پذیرش این استاندارد، به‌طور قانونی از غنی‌سازی داخلی اورانیوم و بازفرآوری سوخت مصرف‌شده صرف‌نظر کرد و در مقابل، به دانش فنی و مواد هسته‌ای آمریکا دسترسی یافت.