دادگاه عالی فدرال حکم دادگاه تجدیدنظر مبنی بر اعدام متهمی را که به قتل زنی با ضربات قیچی و تلاش برای قتل فردی دیگر در یک ساختمان مسکونی محکوم شده بود، نقض کرد و پرونده را برای رسیدگی دوباره به دادگاه تجدیدنظر بازگرداند.

دادگاه عالی اعلام کرد حکم پیشین به دلیل رعایت نشدن حق دفاع متهم و بی‌پاسخ ماندن ایرادهای اساسی او، دچار نقص است.

متهم در دفاعیات خود گفته بود قصد قتل نداشته و نیت مجرمانه برای گرفتن جان مقتول در کار نبوده است. او همچنین درخواست کرده بود برای بررسی وضعیت روانی‌اش در زمان وقوع حادثه به پزشک متخصص معرفی شود. علاوه بر این، متهم مدعی شده بود که عنصر تحریک از سوی مجنی‌علیه نیز در پرونده وجود داشته است.

دادستانی عمومی پیش‌تر متهم را با سه اتهام به دادگاه معرفی کرده بود: قتل عمد با سبق تصمیم، شروع به قتل فردی دیگر و ارتکاب رابطه نامشروع با مقتول. طبق کیفرخواست، متهم قیچی نوک‌تیزی تهیه کرده و پس از تنها شدن با مقتول در راه‌پله منتهی به پشت‌بام محل سکونت او، چندین ضربه به بدنش وارد کرده بود؛ ضرباتی که بر اساس گزارش کالبدشکافی به مرگ او انجامید.

در اتهام دوم نیز دادستانی اعلام کرده بود متهم با ابزار تیز به فرد دیگری حمله کرده و قصد کشتن او را داشته، اما قربانی با دریافت درمان پزشکی نجات یافته است.

دادگاه بدوی متهم را بابت قتل عمد به قصاص نفس و اعدام محکوم کرد. همچنین برای شروع به قتل، حکم حبس ابد و دیپورت پس از اجرای مجازات صادر شد. برای اتهام سوم نیز یک ماه حبس تعیین شد و دادگاه دستور مصادره قیچی مورد استفاده در جرم را صادر کرد.

دادگاه تجدیدنظر نیز این احکام را تأیید کرد، اما متهم نسبت به رأی صادره فرجام‌خواهی کرد. دادستانی عمومی نیز طبق قانون، پرونده حکم اعدام را برای بررسی به دادگاه عالی فدرال ارجاع داد.

دادگاه عالی فدرال در رأی خود تأکید کرد هر حکمی که متضمن مجازات اعدام باشد، به‌طور قانونی قابل رسیدگی فرجامی است و اجرای آن تا زمان بررسی متوقف می‌ماند. این دادگاه اعلام کرد در پرونده‌های اعدام، وظیفه دارد همه جنبه‌های شکلی و ماهوی حکم را بررسی کند و حتی بدون محدود شدن به دلایل فرجام‌خواهی، در صورت مشاهده ایراد، حکم را نقض کند.

دادگاه عالی توضیح داد که دفاعیات متهم درباره نبود قصد قتل، نبود شرایط تشدیدکننده جرم، درخواست بررسی روان‌پزشکی و ادعای وجود تحریک، از موضوعات اساسی و مؤثر در پرونده بوده‌اند، اما حکم تجدیدنظر با دلایل کافی به آنها پاسخ نداده است.

در پایان، دادگاه عالی فدرال تأکید کرد حق دفاع فقط به این معنا نیست که متهم بتواند دفاعیات خود را مطرح کند؛ بلکه دادگاه نیز موظف است هرگاه این دفاعیات در کشف حقیقت یا شکل‌گیری باور قاضی مؤثر باشد، به آنها رسیدگی کرده و پاسخ روشن ارائه دهد.