دادگاه دعاوی خانواده، مدنی و اداری ابوظبی شکایت پدری علیه دخترش را که خواستار انتقال مالکیت یک خودرو به نام او یا بازگرداندن خودرو شده بود، رد کرد. این حکم پس از آن صادر شد که دختر با ادای «سوگند قاطع» اعلام کرد خودرو را از پدرش تحویل نگرفته و در اختیار ندارد.

پدر مدعی شده بود که خودرو را برای استفاده شخصی در اختیار دخترش قرار داده، اما او از انتقال مالکیت خودرو به نام خود و پرداخت ۵۰۰ درهم جریمه رانندگی خودداری کرده است.

بر اساس اسناد پرونده، پدر با طرح شکایتی علیه دخترش از دادگاه خواست او را ملزم کند تمام مراحل قانونی انتقال مالکیت خودرو به نام خود را در اداره راهنمایی و رانندگی و صدور مجوزها انجام دهد.

وی همچنین درخواست کرد در صورتی که دخترش از انتقال مالکیت خودداری کند، دادگاه او را به بازگرداندن و تحویل خودرو ملزم کند.

شاکی ارزش خودرو را ۱۰ هزار درهم و مجموع جریمه‌های رانندگی ثبت‌شده برای آن را ۵۰۰ درهم اعلام کرد.

او همچنین حق مطالبه خسارت در آینده بابت مجموع جریمه‌های رانندگی، هزینه‌ها و جرایم مالی ناشی از استفاده دخترش از خودرو را از تاریخ ابلاغ دادخواست برای خود محفوظ دانست.

پدر علاوه بر این، خواستار پرداخت هزینه‌های دادرسی و حق‌الوکاله از سوی دخترش و صدور حکم با قابلیت اجرای فوری شد.

وی در توضیح شکایت خود اظهار کرد که خودرو را برای کمک به دخترش و استفاده شخصی او در اختیارش گذاشته بود، اما با وجود درخواست‌های مکرر برای انتقال مالکیت، دخترش از انجام این کار خودداری کرده است.

به ادعای پدر، دخترش هنگام رانندگی با خودرو مرتکب چند تخلف رانندگی شده و از پرداخت جریمه‌های مربوط به آن‌ها نیز امتناع کرده بود.

دفاع دختر در دادگاه

در جریان رسیدگی به پرونده، دختر ادعای پدر مبنی بر در اختیار داشتن خودرو را رد کرد و گفت از سال ۲۰۲۳ هیچ ارتباطی با پدرش نداشته است.

وی همچنین اعلام کرد که پدرش از همان سال پرداخت نفقه او را متوقف کرده است.

در ادامه رسیدگی، پدر از دادگاه درخواست کرد پیش از صدور رأی، دخترش را به ادای «سوگند قاطع» ملزم کند.

دختر نیز در دادگاه سوگند یاد کرد که خودروی مورد اختلاف را از پدرش تحویل نگرفته و این خودرو در اختیار او نیست.

نقش سوگند قاطع در صدور حکم دادگاه

دادگاه در تشریح مبانی حقوقی رأی خود توضیح داد که هر یک از طرفین دعوا، در صورت نداشتن مدارک و دلایل کافی برای اثبات ادعای خود، می‌تواند از طرف مقابل درخواست ادای سوگند قاطع کند.

دادگاه تأکید کرد که سوگند قاطع، دلیل مستقیم اثبات ادعا محسوب نمی‌شود، بلکه سازوکاری حقوقی برای تعیین تکلیف اختلاف در شرایط نبود دلایل کافی است و توسل به آن می‌تواند برای طرف درخواست‌کننده خطر حقوقی به همراه داشته باشد.

بر اساس توضیحات دادگاه، هنگامی که شخص مورد درخواست، سوگند قاطع را مطابق تشریفات قانونی ادا کند، اختلاف درباره موضوعاتی که سوگند شامل آن‌ها می‌شود، تعیین تکلیف خواهد شد.

دادگاه در بررسی پرونده اعلام کرد که پدر خواستار انتقال مالکیت خودرو به نام دخترش یا بازگرداندن آن پس از تسویه جریمه‌های رانندگی شده بود، اما هیچ مدرکی در پرونده برای اثبات ادعای او وجود نداشت.

به همین دلیل، شاکی به سوگند قاطع متوسل شد و دادگاه نیز با درخواست او موافقت کرد.

دختر پس از پذیرش این درخواست از سوی دادگاه، سوگند قاطع را مطابق تشریفات قانونی ادا کرد و اعلام کرد که خودرو را از پدرش تحویل نگرفته و در اختیار ندارد.

در نهایت، دادگاه با استناد به آثار حقوقی سوگند قاطع، حکم به رد شکایت پدر صادر کرد و او را به پرداخت هزینه‌های دادرسی محکوم کرد.