بانک مرکزی امارات نرخ پایه را ۲۵ واحد پایه افزایش داد و از ۳.۶۵ درصد به ۳.۹ درصد رساند؛ تغییری که از پنج‌شنبه ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۶ اجرایی شده است. این تصمیم پس از افزایش مشابه نرخ بهره از سوی فدرال رزرو آمریکا اتخاذ شد.

نرخ پایه امارات به نرخ بهره فدرال رزرو مرتبط است؛ زیرا درهم امارات به دلار آمریکا متصل است. به همین دلیل، تغییرات سیاست پولی آمریکا معمولاً در همان جهت بر نرخ‌های امارات نیز اثر می‌گذارد. فدرال رزرو نرخ هدف خود را ۲۵ واحد پایه افزایش داده و به محدوده ۳.۷۵ تا ۴ درصد رسانده است.

برای صاحبان وام مسکن با نرخ ثابت، افزایش جدید الزاماً به معنای بالا رفتن فوری قسط ماهانه نیست و نرخ توافق‌شده تا پایان دوره ثابت معمولاً بدون تغییر می‌ماند. اما وام‌های مسکن با نرخ متغیر ممکن است در زمان بازبینی بعدی بانک با نرخ بالاتری محاسبه شوند و در نتیجه اقساط افزایش پیدا کند.

متقاضیان وام جدید برای خرید خانه، خودرو یا دریافت وام شخصی نیز ممکن است با هزینه تأمین مالی بالاتری روبه‌رو شوند. با این حال، افزایش ۰.۲۵ واحد درصدی نرخ پایه به این معنا نیست که همه بانک‌ها دقیقاً به همین میزان نرخ محصولات خود را بالا می‌برند؛ قیمت‌گذاری نهایی به بانک، مبلغ وام، مدت بازپرداخت و شرایط اعتباری مشتری بستگی دارد.

در مورد کارت‌های اعتباری نیز افزایش نرخ پایه لزوماً باعث افزایش فوری نرخ همه کارت‌ها نمی‌شود، زیرا کارمزدها و نرخ بهره براساس شرایط هر محصول بانکی تعیین می‌شوند. با این حال، در مجموع محیط نرخ بهره بالاتر می‌تواند هزینه استفاده از اعتبار را افزایش دهد.

در مقابل، سپرده‌گذاران ممکن است از این تغییر منتفع شوند؛ زیرا برخی بانک‌ها می‌توانند نرخ سود حساب‌های پس‌انداز یا سپرده‌های مدت‌دار را افزایش دهند. البته انتقال این افزایش به مشتریان به سیاست هر بانک بستگی دارد و ممکن است تنها برای برخی مبالغ یا دوره‌های سپرده اعمال شود.

در مجموع، اثر اصلی این تصمیم برای هر فرد به نوع قرارداد فعلی او بستگی دارد: نرخ ثابت یا متغیر، زمان بازبینی وام و شرایط بانک تعیین می‌کند که هزینه واقعی تا چه اندازه تغییر کند.