مادرانی که فرزندان خود را به سرپرستی گرفتهاند از چالشهای اداری در امارات میگویند
وقتی وضحی المری در سال ۲۰۱۹ پسر نوزاد تحت سرپرستی خود را با تب ۴۰ درجه به اورژانسی در ابوظبی رساند، انتظار داشت کودک فوراً درمان شود. اما به گفته او، در بخش پذیرش از او مدارکی خواسته شد که فرزندش هنوز در اختیار نداشت.
المری میگوید: «کارت هویت خودم را پیشنهاد دادم، کارت بانکیام را هم دادم و گفتم لطفاً فقط درمانش کنید. او از تب میسوخت و من گریه میکردم.»
کودک در نهایت پس از مداخله کادر درمان، درمان شد؛ اما این تجربه یکی از چندین چالشی بود که المری و دیگر مادران سرپرست را به تلاش برای ایجاد تغییرات ساختاری از طریق «انجمن خانوادههای سرپرست» تازهتأسیس سوق داد.
المری که اکنون مادر دو پسر تحت سرپرستی، ذیاب ۷ ساله و غیث ۶ ساله، و همچنین پسر بیولوژیکیاش علی است، میگوید خدمات درمانی تنها یکی از موانع اداری بوده است. او حتی با وجود پرداخت بیش از ۸ هزار درهم برای بیمه خصوصی یکی از فرزندانش، همچنان با درخواست مدارک هویتی در برخی بیمارستانها روبهرو شده بود.
فاطمه المریخی، یکی دیگر از مادران سرپرست، میگوید چالشها پس از خروج کودک از بیمارستان هم ادامه دارد؛ زیرا بسیاری از کودکان بدون سابقه پزشکی کامل وارد خانواده میشوند و والدین باید از ابتدا پرونده سلامت، آزمایشها، غربالگریها و پیگیریهای تخصصی آنها را سامان دهند.
المری همچنین از روند طولانی نامگذاری رسمی فرزندانش میگوید. او برای ثبت نام یکی از پسرانش بیش از یک سال و نیم پیگیری کرد. به گفته او، مردم معمولاً فقط شادی آوردن کودک به خانه را میبینند، نه کاغذبازی، انتظار و تلاش طولانی پشت آن را.
او نخستین بار در سال ۲۰۱۳، پس از سالها درمان ناباروری، برای سرپرستی کودک درخواست داد و سرانجام شش سال بعد، در سال ۲۰۱۹، نخستین فرزندش را به خانه آورد.
اکنون المری بهعنوان مدیر انجمن خانوادههای سرپرست میخواهد خانوادههای آینده مجبور نباشند مسیر را با آزمون و خطا طی کنند. این انجمن قصد دارد راهنمایی یکپارچه درباره روندهای پزشکی، مدارک، حمایت روانی و مراقبت تخصصی فراهم کند.
هدی المشجری، عضو بنیانگذار و نایبرئیس انجمن، میگوید هدف این است که خانوادهها میان نهادهای مختلف سرگردان نشوند و بدانند در هر مرحله باید به کجا مراجعه کنند و چه مدارکی لازم دارند.
به گفته اعضای انجمن، هرچند روندها در سالهای اخیر بهتر شدهاند، اما هنوز خلأهایی وجود دارد؛ بهویژه زمانی که سیستمهایی که بر پایه خانوادههای بیولوژیکی طراحی شدهاند، خانوادههای سرپرست را بهسرعت به رسمیت نمیشناسند.
المری میگوید: «این کودکان فرزندان ما هستند. وقتی بیمار میشوند، نباید هیچ مانعی وجود داشته باشد.»
