دادگاهی در ابوظبی درخواست یک کارمند دارنده ویزای طلایی برای دریافت ۱۰۰ هزار درهم غرامت از کارفرمای سابقش را رد کرد؛ زیرا او نتوانست توافق برای صدور قرارداد کاری جدید یا خسارت‌های ادعایی خود را اثبات کند.

این کارمند اعلام کرده بود از ۱۱ جولای ۲۰۲۴ با قراردادی دوساله در شرکت مشغول به کار شده است. پس از دریافت ویزای طلایی امارات در آگوست ۲۰۲۵، قرارداد کار، اقامت و مجوز کار قبلی او با توافق طرفین به‌طور موقت لغو شد. به ادعای کارمند، شرکت پذیرفته بود پس از صدور ویزای طلایی، قرارداد و مجوز کار جدیدی برایش ثبت کند.

او زمانی متوجه ثبت نشدن قرارداد جدید شد که برای دریافت مزایای بیمه بیکاری اجباری، ILOE، مراجعه کرد. شرکت بیمه اعلام کرد قراردادش از ۱۱ آگوست ۲۰۲۵ پایان یافته و به دلیل گذشت بیش از یک ماه از تاریخ ثبت‌شده خاتمه کار، درخواست او مشمول شرایط بیمه نمی‌شود.

این کارمند در دادخواست خود مدعی شد به دلیل اقدام کارفرما، مزایای بیمه بیکاری و یک فرصت شغلی در عربستان سعودی با حقوق ۴۵ هزار و ۹۷۵ درهم را از دست داده و بیکار شده است. او با استناد به این خسارت‌ها، مطالبه ۱۰۰ هزار درهم غرامت کرد.

شرکت اتهام فسخ غیرقانونی را رد کرد و گفت خاتمه همکاری به‌صورت قانونی، با اخطار کتبی و پس از تکمیل دوره اطلاع قبلی انجام شده است. کارفرما همچنین تأکید کرد مدرکی درباره فرصت شغلی ادعایی یا خسارت مالی ارائه نشده است.

دادگاه دعاوی خانواده، مدنی و اداری ابوظبی اعلام کرد کارمند نه توافق الزام‌آوری برای صدور قرارداد جدید را ثابت کرده و نه مدرکی ارائه داده که نشان دهد کارفرما مرتکب تخلف شده یا مستقیماً موجب از دست رفتن بیمه بیکاری و فرصت شغلی او شده است.

دادگاه همچنین یادآور شد لغو قرارداد و مجوز کار، طبق اظهارات خود شاکی، با توافق دو طرف و برای تکمیل فرایند دریافت ویزای طلایی انجام شده بود. در نتیجه، مطالبه ۱۰۰ هزار درهم رد و کارمند به پرداخت هزینه‌های دادرسی محکوم شد.