شاید برایتان جالب باشد که دربارهٔ منشأ نام «دبی» روایت‌های گوناگونی وجود دارد. این شهر که در گذشته «الوصل» نام داشته، اکنون یکی از شهرهای افسانه‌ای خاورمیانه است؛ اما خاستگاه نام آن در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. از افسانه‌های محلی گرفته تا تحلیل‌های زبان‌شناختی، هر کدام داستانی برای چرایی نام‌گذاری «دبی» روایت می‌کنند

یکی از پذیرفته‌شده‌ترین نظریات، ریشهٔ عربی نام دبی است. در زبان عربی «دَبا» به گونه‌ای از ملخ گفته می‌شود که هنوز بال درنیاورده است. بسیاری بر این باورند «دبی» مصغّر همین واژه است؛ یعنی در گذشته این محل به دلیل وفور ملخ‌ها چنین نامیده شد. حتی ضرب‌المثلی قدیمی در عربی می‌گوید: «فلانی با ثروتی به زیادی ملخ‌های دُبی آمد» (کنایه از مال فراوان). به عبارتی، انبوه ملخ‌های این منطقه نمادی از برکت و ثروت تلقی می‌شده است. همچنین گفته شده «دبی» از فعل «دبّ» (یَدِبّ) به معنی آرام حرکت کردن مشتق شده و به حرکت خزندهٔ آبِ خور دبی در دل بیابان اشاره دارد

اما روایت‌های دیگری نیز دربارهٔ خاستگاه این نام وجود دارد. بر پایهٔ یک نظریه، «دبی» واژه‌ای فارسی و به معنای «دو سمت» (دو سویه) است که به دو بخش شهر (دیره و بر دبی) در دو سوی خور اشاره دارد. حتی گفته‌اند بازرگانان ایرانی مهاجر در سدهٔ نوزدهم، اینجا را «دو عروس» نامیدند (یعنی دو عروس زیبا که همان دو بخش شهر بودند). روایت جالب دیگر پیوند دادن نام دبی با «دَبا» است؛ نامی که در منابع به عنوان بازاری مشهور در منطقه یاد شده و گفته‌اند دبی را به قیاس آن بازار نامیده‌اند

در میان قصه‌های عامیانه، افسانه‌ای نیز هست که دبی را نام زنی دلیر می‌داند: زنی به نام «دِبایَه» که در روزگار باستان مهاجمان را از این ناحیه (الوصل) دفع کرد و نامش بر این سرزمین ماند . با این همه، هیچ‌یک از این روایت‌ها قطعیت تاریخی نیافته است. همین گوناگونی حدس‌ و داستان‌های پیرامون نام دبی، بر جذابیت آن افزوده است. نامی که شاید روزگاری به انبوه ملخ‌ها یا دو ساحل یک خور اشاره داشت، امروز یادآور شهری مدرن و ثروتمند است که خود به اسطوره‌ای در دل صحرا تبدیل شده است