ما معمولاً تا زمانی که کسی از ما نپرسد، از عشقمان به خانه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم حرفی نمی‌زنیم. حس تعلق به یک مکان، اغلب در پس‌زمینه زندگی و لابه‌لای روزمرگی‌ها پنهان است؛ در سلام کردن به همسایه‌ها، قدم زدن در پارک محله و دلخوشی‌های کوچک.

اما گاهی یک بحران لازم است تا به ما یادآوری کند این آیین‌های کوچک چقدر در وجودمان ریشه دوانده‌اند و یک مکان، دیگر فقط محل سکونت نیست، بلکه جایی است که واقعاً به آن تعلق داریم.

اخیراً، با افزایش تنش‌ها در خاورمیانه و بسته شدن حریم هوایی که منجر به لغو و تغییر مسیر پروازها (از جمله خطوط هوایی امارات و اتحاد) شد، موجی از اضطراب مسافران اماراتی و مهاجرانی را که برای تعطیلات به خارج رفته بودند، فرا گرفت.

روزهای بلاتکلیفی و انتظار برای از سرگیری پروازها، برای بسیاری از این افراد یادآوریِ روشنی بود از اینکه زندگی‌شان تا چه حد عمیق با امارات گره خورده است. در ادامه، روایت چند نفر از این ساکنان را می‌خوانیم:

🟢 نیکی دیکینسون؛ «اولین فکرم پیش سگم بود»

نیکی که حدود شش سال و نیم است در دبی زندگی می‌کند، در حال گذراندن تعطیلات زمستانی و اسکی در اروپا بود که متوجه شد پرواز بازگشتش از ژنو در ۲۸ فوریه لغو شده است. او با تحسین عملکرد هواپیمایی امارات می‌گوید که بلافاصله به هتل منتقل شدند و کوپن غذا دریافت کردند.

با این حال، تماشای اخبار رهگیری موشک‌ها از راه دور برای او تجربه‌ای دلهره‌آور بود. نیکی می‌گوید: «صادقانه بگویم، اولین فکرم پیش سگم بود. وقتی متوجه می‌شوید امارات چقدر برایتان حکم خانه را دارد که ندانید کی می‌توانید به آن برگردید.

من فقط می‌خواستم به زندگی‌ای که آنجا ساخته‌ام برگردم.» او در نهایت با یکی از اولین پروازهای بازگشت (از طریق مونیخ) به دبی برگشت و با لمس خاک امارات، احساس آرامش عمیقی را تجربه کرد.

🟢 لوئیز کالینز؛ «چقدر طول می‌کشد تا برگردیم؟»

لوئیز به همراه همسرش در سفر هند بود که متوجه شد بازگشت به دبی (خانه‌اش در دو سال و نیم گذشته) ممکن است با مشکل مواجه شود. او که شیفته فرصت‌های شغلی، فضای چندفرهنگی و سبک زندگی در امارات است، با شنیدن اخبار دچار اضطراب شد.